تودهنی خفن اعتماد ملی به شخص حسین شریعتمداری (شریعتمداری اصل، نه ورژن پست کلنیال)

معرفی موسیقی جدید

من خیلی وقته که دلم می خواد یه جوری یک جا فقط راجع به موسیقی بنویسم. به زیگزاگ ای میل زدم که آقا جون به این بخش موسیقی یک حالی بدین من حاضرم مطلب بدم و در مورد موسیقی مستقل (به خصوص راک) بنویسم. حالا یک جواب هایی هم گرفتم و امیدوارم یک برنامه ای درست شه. اصولاً ایرانی ها رو به طور کلی می شه به سه دسته در مورد موسیقی که گوش می دن تقسیم کرد (البته خوب دسته های خیلی بیشتری هست ولی این سه دسته اکثر ایرانی ها را در بر می گیره):

1- نوستالژیک ها: این نوع از دوستان علاقه زیادی به هر نوع موسیقی دارن که حداقل 15 سال از تاریخ مصرفش گذشته باشه. به عبارت دیگه فقط موسیقی خوبه که گذشت زمان چیزی ازش کم نکرده باشه و از امتحان زمانه سربلند بیرون آمده باشه و تبدیل به یک کلاسیک شده باشه. مثال های این نوع موسیقی عبارت هستند از: Pink Floyd, The Doors, Chris de Berg, Abba, Queen, Kitaro, Dead Can Dance, Camel

2- موسیقی فقط ایرانی: این گروه از هموطن ها موسیقی وطنی رو به هر نوع موسیقی "خارجی" ترجیح می دن. اگر برای این افراد موسیقی به جز ایرانی گذاشته شود معمولاً کمترین چیزی که عاید می شه یک نگاه چپ چپه و اگر روی جهانشمول بودن موسیقی تاکید کنید و اون رو بالاتر از صرفاً چیزی برای رقص یا مالش جنس مخالف بدونین احتمالاً یا شخص مقابل صحنه رو ترک می کنه یا شما. البته میهن پرستی همچین مصیبت هایی رو هم داره که آدم همراه اساتیدی چون: کامران و هومن، سیاوش قمیشی، بنیامین، ستار، شهرام شب پره، منصور، افشین و داریوش گیر می کنه.

3- دوبس دوبس: این نوع از انسان ها نوع بسیار خاص و ظریفی هستند. مقدار زیادی از این نوع ساعت های طولانی در مکان هایی بسته و تاریک به موسیقی "هاوس"، "ترنس" یا "تکنو" گوش می دن که اگر نیم درجه دیگه صدای اون بلندتر شه احتمالاً به درجه های ماورا صوت می ره و کلاً قابل شنیدن نخواهد بود. البته خالی از لطف نیست که ظریف بودن این افراد به خاطر انواع قرص، کاغذ و پودری هست که استعمال می کنن و باعث ضعف اعصاب و پارانویا و حساس شدن آنها می شه. از اساتید این فرقه به: DJ Tiesto, Infected Mushroom, Steve Lawler, Armin van Buuren, Deep Dish, Ferry Corsten, John Digweed می شه اشاره کرد.

حالا من دنبال این هستم که از این دسته بندی ها خارج بشیم و گروه چهارمی درست کنیم (یاد این کمپین های انتخاباتی افتادم که می گن "فقط این دو حزب نیستن، راه سومی هم دارید") که این گروه موسیقی پیشرو، مدرن، به روز و آوانگارد حال حاضر غرب رو گوش بدن (می گم غرب چون موسیقی آوانگارد مثلاً نیجریه توش قرار نیست باشه، نه این که اشکالی داشته باشه). البته نمی شه بی انصاف بود، واقعاً جدیداً در مثلاً موسیقی ایرانی نوآوری داره می شه و گروه هایی مثل آبجیز و کیوسک خیلی کارشون خوب به نسبت. در هر حال این دسته چهارم همین الان هم هست ولی به نظر من خیلی بیشتر از این باید ایرانی ها رو با این نوع موسیقی آشنا کرد چون موسیقی هاوس و هیپ هاپ که الان دیگه جواد ترین یا mainstream ترین سبک موسیقی هست و همش دارن خودشون رو توی 4-5 سال اخیر تکرار می کنن و هیچ نوآوری توی این سبک ها نیست. دقیقاً مثل موسیقی راک بین سال های 1996 تا 2001 که معروف بود rock is dead.

حالا ببینیم چی می شه. به زودی شروع می کنم هر هفته چند تا گروه و آلبوم رو معرفی و نقد کردن. امیدواریم کسانی که سبک های بالا رو گوش می دن هم لج نکنن و یک مقدار بیان این موسیقی های جدید باحال رو گوش بدن شاید خوششون بیاد.