روباز استرالیایی

این "روباز استرالیایی" (Australian Open)عجب چیز هیجان انگیزیه. به نظر من جالبترین گرند اسلم ساله و دلیل اصلیش هم اینه که اون 3 تای دیگه فرنچ، یو اس و ویمبلدون توی تابستون و تقریباً نزدیک به هم برگزار می شن ولی این یکی به خاطر موقعیت جغرافیایی استرالیا که در نیمکره جنوبیه در زمستان ما و تابستان اونا برگزار می شه که مخصوصا تماشای آفتاب داغش و داف های تنیسور و غیر تنیسور بی نظیرش روحیه آدم رو در این کانادای سرد عوض می کنه.

این چند وقت بازی های عالی تماشا کردم و الانم مسابقات تا یک چهارم نهایی رفته و امیدوارم باغداتیس قبرسی و فدرر سوییسی رو توی فینال ببینم. این باغداتیس لامصب 20 سالشه و رده بندی یا سید (سید به معنای سید محمد خاتمی نخوانید! سید بر وزن سیب به معنی رده بندی جهانی) هم نداره ولی اندی رادیک سید شماره 2 را زده و امیدوارم حال فدرر رو هم بگیره.

از اون طرف مسابقات زنها رو هم که دیگه نگید! من نمی دونم چطوری ولی خوشبختانه این دخترهای مامانی، قدبلند، مو طلایی و ظریف اروپای شرقی (خودتون شاهد باشین: ماریا شاراپووا، دانیلا هانتوچووا، نیکول وایدیسووا) دارن دنیای تنیس رو از دست یک سری دختر یغر (درست نوشتم؟) اروپای غربی (توصیه نمی کنم، ولی اگر می خواین می توننین تجربه کنید: کیم کلایسترس، لیندزی داونپورت، آملی ماورسمو) در میارن که فکر می کنم از نظر همه این امر حلال باشه. این شاراپووا چند بار تا حالا من رو عاشق خودش کرده و به نظرم حتی از آنجلینا جولی نیک آهنگ هم بهتره!

خلاصه منو بگیرین که تب تنیس کشتتم و همه ویک اند رو میخوام بازی کنم. یسسسسسسسس.