کل لن...

وای... یعنی یک هفته گذشته در چند سال اخیر برای من سابقه نداشته. من درست از سه شنبه هفته پیش تا دیشب هر شب مهمانی بودم که معنی اصلیش خودکشیه. همه مهمانی ها هم به نوعی برام لازم به رفتن بوده. به هر حال هر چی که هست الان احساس کنم یک جسد متحرک هستم و از اینکه 1 هفته دیگه دارم می رم آلمان و به نوعی باز این تفریحات ادامه خواهد داشت یه جورایی می ترسم! البته خوب کارهام رو اکثراً جمع و جور کردم و خیالم از اون نظر راحته ول این نوع سبک زندگی زیادی تفریح مال من نیست.

از خبرهای خبرگزاری تکینسون (احتمالاً کم کار ترین در جهان) هم حضور تاتر فنز در تورنتو هست که اتفاقاً در این روزهای گذشته به لطف دوستان با بچه های بازیگر و غیر بازیگر حسابی معاشرت کردم و مخصوصاً دیدن ترانه علیدوستی که از بچه گی همدیگر رو می شناسیم بعد از این همه سال و در نقش یک هنرپیشه جذاب، موفق و محبوب برام جالب بود. پنجشنبه هم دارم می رم تاتر رو ببینم که باید باحال باشه.

این وبلاگ هم چیز عجیبیه. معمولاً حوصله می خواد چیزی توش بنویسم ولی تا یک کلمه تایپ می کنم دلم می خواد راجع به صد تا چیز ادامه بدم. من و حسین که احتمالاً داره می آد آلمان برای بازی ها قرار شده یک وبلاگ گروهی درست کنیم و از اونجا بلاگیم و عکس بذاریم و از این کارها حالا خلاصه در جریان می ذارمتون.

امروز هم قسمت آخر این فصل سوپرانوها سریال بی نظیر و مورد علاقه من بود که فقط 8 قسمت اون باقی مانده که توی زمستان پخش می شه. خلاصه به نظر من شاهکار تلویزیونی آمریکاس و اگر به دی وی دی هاش دسترسی دارید یک هفته از سر کار مرخصی بگیرید و از فصل یک همه قسمت هاش رو نگاه کنید وگرنه نصف که هیچی بلکه می گن حتی تا دو سوم عمرتان بر فناست.