فستیوال ویرجین

یکشنبه با صنم رفتیم فستیوال موسیقی "ویرجین" که برای دو روز در تورنتو آیلند برگزار می شد. از اول من داشتم به خاطر گروه خیلی معروف Massive Attack می رفتم و یک گروه کانادایی به اسم Sam Roberts که از گروه های مورد علاقمه، ولی جمعه خبرش در آمد که Massive Attack نتونستن بیان و یک گروه کانادایی دیگه به اسم Broken Social Scene (که یک بار اصلاً باید مفصل راجع به این ابرگروه بنویسم) که قرار به جای اون ها بیان. در هر صورت من این یکی ها رو هم دوست داشتم و تصمیم گرفتم برم. برنامه از ساعت 12 ظهر شروع می شد و تا 11 شب ادامه داشت و در طول این زمان کل جزیره فقط برای کسانی بود که برای فستیوال آمده بودند. 2 تا صحنه بزرگ هم درست کرده بودن که در آن واحد 2 تا گروه برنامه اجرا می کردن، هر گروه هم 45 دقیقه تا یک ساعت.

در کل برنامه خیلی خیلی باحال تر از چیزی که فکر می کردم از آب دراومد. اولاً که هوا بی نظیر بود و آفتابی و دوماً این که می تونستم احساس کنم بالاخره جای خودم رو پیدا کردم! متاسفانه دوستان من توی تورنتو موزیک های سبک من رو گوش نمی دن و من که خودم رو یک خوره کامل توی راک مستقل به حساب می آرم اکثراً باید تنهایی قدر موزیک خوب رو بدونم. رفتن به این فستیوال و دیدن این همه آدم که به خاطر Wolfmother (اتفاقاً فرداش خواننده این گروه رو توی خیابون دیدم و باهاش عکس انداختم!) و The Strokes و Broken Social Scene و Zero 7 و گروه های نه چندان عوام پسند دیگر تا اونجا اومدن حال اساسی می داد. سومین دلیلی هم که حال کردم این بود که "بابا لامصب ها همه عالی اجرا کردند!" یعنی واقعاً چندین بار نزدیک بود اون وسط به کسی آسیب بزنم از زور انرژی و حال!

تنها مشکلی که تقریباً همه برنامه های فضای آزاد اونتاریو دارن اینه که مشروب رو باید در جاهای خاصی خورد و نمی شد مثلاً هم جلوی صحنه بود هم آبجو زد، بلکه باید می رفتی یه جای نسبتاً پرت و مشروبت رو بخوری بعد برگردی جلوی صحنه.

یک بار هم دو تا زوج (بدون قصد توهین به این قشر عزیز) تابلو مهندس (یعنی کاملاً تابلو که فوق لیسانس مهندسی برق یا عمران یا از این قبیل هستند) به مدت 45 دقیقه جلوی ما وایستادن و توی اون صدای وحشتناک بلند نمی دونم چه جوری با هم حرف زدن. امکان جای دیگه رفتن ما هم نبود. خلاصه تمام تمرکز من رو می گرفتن و چپ چپ نگاه کردن های من هم فایده ای نداشت. دلیل این هم که حدس می زنم مهندس بودن اینه که 75 درصد مهندس ها انقدر با فرمول و عدد سر و کله می زنن که تمام ذوق هنری شون محو می شه و از تیپ، مدل مو، مدل حرف زدن و غیره می شه فهمید که این ها تحصیل کرده هستن ولی خیلی "با ذوق" نیستن. اگر می گید نه برید دانشجوهای هنر هر جای دنیا رو با دانشجوهای مهندسی مقایسه کنید. البته خوب احتمالاً اون ها هم به ما می گن ** خل. به هر حال.

جونم دیگه براتون بگه که سی هزار نفری مثل اینکه امده بودن در نتیجه برگشتن رو یک ذره زود با صنم جیم فنگ شدیم و تونستیم در اعصاب و انرژی مقداری صرفه جویی کنیم. کلی هم صنم عکس گرفته که به زودی رو فلیکرم خواهد رفت. از شما ملت علاقه مند هم می خوام که جان هر کی دوست دارین دست از سر موسیقی های زمان جنگ سرد بردارید و یک کمی خودتون رو به روز کنید. حتماً یک گروه نباید اندازه Metallica بشه که آدم بره توی کارش . کلی گروه های عالی در هر سبکی که گوش می دین وجود داره که می شه شناختشون و از قدیم الایام گفتن "الموزیک بازی من الایمان".