مسئله مهرورزی

من هر چی امروز فکر کردم منظور احمدی نژاد از مهروزی چیه به جایی نرسیدم. کلاً البته چند تا حالت به ذهنم رسید که اگر اصلاً منظوری داشته باشه از این اصطلاح، باید یکی از اینا باشه:

1- مهرورزی دولت نسبت به مردم:
با وجود وزرایی مثل محسنی اژه ای و پورمحمدی منطقاً و رسماً همچین چیزی غیر ممکنه. درضمن اگر هم منظورش همین باشه خیلی ابتکار خاصی به خرج نداده چون سالیان ساله که در غرب به این می گن Good Governance که البته توی تعریف اون کسی رو به جرم انتقاد از دولت زندانی نمی کنن. یا حتی چرا انقدر بریم دور، توی اون جامعه برای شادی "تعریف" درست نمی کنن و خانواده و دوست های عروس داماد رو در یک عروسی اراذل و اوباش به حساب نمی آرن.

2- مهرورزی مردم نسبت به دولت:
من مخلص اون دولتیم هستم که به من مهرورزی کنه اونوقت هر جور مهرورزی خواست من بهش می کنم فقط از اونجایی که بند یک توضیح دادم نمیشه دولت هی به من مهرورزیه از پشت بکنه از اونور انتظار داشته باشه من قربون صدقش برم.

3- مهرورزی مردم به مردم:
از فردا احتمالاً همه سر پل تجریش باید همدیگرو بقل کنن (البته آقایون آقایون رو خانمام خانمارو) هی قربون شکل همدیگه برن یا مثلا در تاکسی رو که محکم می بندی راننده تاکسی باید بگه "جونم محکم تر ببند فدای سرت" و از این قبیل. بازم من یکی که مشکلی ندارم ولی نمی دونم چرا یاده سید خندان ساعته 6 عصر می افتم احساس می کنم نمیشه.

4- مهرورزی دولت نسبت به دولت:
آهان حالا شدی بچه خوب! من خرو بگو که چه فکرهای چرتی به سرم زده بود. منظور محمود خان دقیاقاً همینه. یعنی حکومت رو یه دستش می کنیم، اونوقت صبح تا شب می شینیم قربون صدقه "عدالت و اسلامیت" هم دیگه می ریم، رهبر قربون دولت، دولت قربون قوه قضاییه،... خلاصه این به اون مهرورزی اون به این مهرورزی اونوقت یواش یواش به فکر مهرورزی به بقیه جهان می افتیم و حاجی می ره پشت تریبون سازمان ملل و امر می کنه که "سازمان ملل یکتا پرستی را ترویج کند" و کلا تصمیم می گیره حکومت دنیارم یک دست کنه. فقط یه کم این کار مشکله چون نه اسم پسر بوش "مجتبی"س نه اسم پسر عنان.