یک عادت ایرانی

چند تا ماشین توی ایران سوار شدین که صاحبش حاضر نبود روکش صندلی هاش رو در بیاره؟ چند تا تلویزیون دیدین که برچسب اطلاعاتی روی شیشه اش رو طرف حاضر نبود بکنه؟ چند تا ریموت کنترل دیدین که تمام عمرشون از توی نایلون در نیومدن؟ خب من به شخصه زیاد! حتی این آخری رو خودمون هم می کردیم. این عادت شاید هم فقط ایرانی نباشه ولی مشخصاً ماله کشورهای توسعه نیافته است که همه چیز دست دوم هم ارزش داره و تا سال ها خرید و فروش می شه در نتیجه همه می خوان جنس ها برای روز مبادا "نو" یا "فابریک" بمونه.

همچین چیزی توی کانادا (و احتمالاً کشورهای توسعه یافته) هیچ معنی نداره. من تقریباً ندیدم چیزی رو اینجا کسی تعمیر کنه مگر این که گارانتی داشته باشه. انقدر مخارج کارگر (Labour) بالا هست که تعمیر یک چیز با خریدن نوش تقریباً یکسان در میاد یا حتی بیشتر. مثلاً موبایل من اینجا آنتنش شکست و وقتی خواستم تعمیرش کنم گفتن می شه 150$. من اون موبایل رو 100$ خریده بودم! همین اتفاق برای پرینترم افتاد. در نتیجه کسی زیاد به فکر نو نگه داشتن چیزی نیست.

حالا برای تفریح شما یک نمونه جالب که همین الان رویت شد را نمایش می دم. اتاق ملاقات آیت الله العظمی ناصر مکارم شیرازی در دیدار با هاشمی رفسنجانی. به تابلوی اون پشت دقت کنید. آخه اون تابلو رو بعداً کی می خواد بخره؟ تازه تابلو رو "قاب شیشه ای" می گیرن دقیقاً برای همین نه "کیسه"! حالا تابلوی نقاشی هم که نیست یک پرینت ناقابله شیشه هم نداشت نداشت.

کسی هم اگر عکسی چیزی از این پدیده عجیب غریب داره یک جایی بذاره به ما هم نشون بده!