سفر به ایران

بعد از سه سال امسال دارم سه هفته توی جولای می رم ایران. دلیل سفرم هم عروسی گلی دختر داییم هست و چون یک جورایی با هم بزرگ شدیم و خیلی نزدیک به هم هستیم (یا بودیم چون واقعاً نگه داشتن روابط به شکل قبل، بعد از مهاجرت شدنی نیست) حتماً دلم می خواد که اونجا باشم. ولی راستش بعد از انتخابات 1384 رقبت چندانی به دیدن ایران ندارم. اصولاً من بعد از دوم خرداد 1376 نظرم راجع به ایران خیلی عوض شد و امیدواری زیادی در مورد آینده ایران برام به وجود آورد و ایرانیان رو ملت آزادی خواهی می دیدم که در مسیر درستی برای دموکراسی قدم بر می دارن.

انتخاب شدن احمدی نژاد تمام این معادله ها رو توی ذهن من به هم ریخت و واقعاً به این نتیجه رسیدم که دموکراسی و قانون مداری و حقوق بشر لزوماً دقدقه اکثر ایرانی ها نیست. برای منی که 10 ساعت تا اتاوا رانندگی کردم و برگشتم و به معین رای دادم چون واقعاً به اصلاحات عقیده داشتم این شکست بزرگی بود و خودم (یا شاید بهتر بگم خودمون) رو خیلی تنها و در اقلیت احساس کردم. این احساس و این مزه تلخ با وجود دو سال و با وجود عشق واقعی من به ایران و خوره بودن من در دنبال کردن مسائل اون هنوز با من هست. برای همین امسال که دارم می رم ایران واقعاً به خاطر ایران نیست و بیشتر به خاطر خانواده هست. شاید برام ایران مثل یک دوست دختری می مونه که عاشقشم ولی بهم خیانت کرده، حالا قراره برم یک مهمونی که اونم اونجاس، نمی دونم باید وقتی می بینمش باهاش چی کار کنم و بهش چی بگم.

البته من همه این ها رو می گم ولی واقعاً ته دلم هنوز امیدی به آینده هست و دلم می خواد باور کنم مردم ما مردم آزادی خواهی هستند و هنوز ممکنه برگردند به مسیر اصلاحات و تحمل ایرانیان دگر اندیش و تعامل با جهان خارج. تا اون روز آمار این دوست دختر سکسی دیوونه غیر قابل پیش بینی وحشی اگزوتیکم رو مثل خوره ها صبح تا شب خواهم گرفت ولی هنوز باهاش قهر می مونم حتی اگر توی مهمونی یک وجبیم وایساده باشه.